ගනුදෙනුව සහ බිරිද..

මගේ පැතුම...

අද ඇයගෙ මධූසමය...

වහන් හිටි හෙළුව
මද අදුරෙ දිගහැර
සුදු සේල ඇතිරූ
යහන මත වැතිර
අවිනිශ්ච්තව හෙට ගැන
කන්‍යාවියක්
විවාහක හිමි එනතුරු...
අද ඇගේ මධුසමය
වලදමා පෙරදිනෙක
ඔහු සමග
මේ තානායමේ
මේ කාමරේ
තිර රෙදිවලින් වසා
හිරු කුමරුගේ ඇස්
ගතකළ සොදුරු
ආදර මතකය...

කළ ගුණ...

කරල් කිරි වැද
බර ගොයම් ගස
කලල් මිහිකත
සිප වැළද‍ගෙන
පැවසුවා ආදරෙන්
නුඹයි මට
දුන්නෙ අත්වැල
වදන්නට
මේ දරු කැළ..

සොරාගෙන ආදරය...

සියපත
සුවද විහිදා
බලා සිටියාය
විල මැද
එනතුරා
උදෑසන හිරු රැස..
ඒ අතර
කොහේදෝ සිට
ආව බමරෙක්
රොන් සොරාගෙන
මල රවටගෙන..
එබමර සොර
වින්ද ඒ සුව
‍නුදුටුවේම ද
නුදුටු විලසට සිටියේ ද
ඉර නුඹ...

වැස්ස සහ මම...

මම ජැක්,
බෝංචි ඇටයක් දෙකක්
හිටවලා
වැල හැදෙනකම් බලා සිටි...
රත්තරං බිජු දාන
කිකිළියක්
කෙකර ගානව ඇහුන
මට නිතර...
ඊයෙ රෑ නින්දෙන්ම
මම ගියා
බාගයක් දුර
වැල දිගේ...
සීතලයි වළාකුළු ළංවෙද්දි.
ඇහැරිලා බලද්දි
වහිනවා
හෙණ ගගහා...
වසා කවුළුව
මම ගියා නින්දට.
එළිවෙලා බලද්දී
යටවෙලා කොරටුවම...
නගින්නට තියා
දැන් මට
එල්ලෙන්නවත් වැල් නැත...
නිසා මේ ගංවතුර.

යාල්දේවියේ...

සිහිනයක්....

කිරිල්ලියට තටු ලැබිලා
අහස පුරා පියාඹනව
උකුසු රැළක් ඈත ඉදන්
කිරිල්ලිය‍ට මානනවා
හති වැටෙයිද තටු රිදෙයිද
නිල් අහසට දුක හිතුනා
සිනිදු වළාකුලක හොවා
කිරිල්ලියව සතපනවා

මවකගේ පැතුම..

පොඩි පුතේ නැගිටපන්
කෝච්චිය දැන් ගියා
මූණ කට හෝදගෙන
කහට උගුරක් බීලා
මම හදපු කෑම ටික
තේ කඩෙන් තියාපන්
හැන්දෑවෙ මම ගිහින්
සල්ලි ටික ගේන්නම්
මයෙ පුතා ඉස්කෝලෙ
ගිහින් ලොව දිනාපන්

ඇගෙ පැතුම...

පින්බරයි හැන්දෑව
එකෙක් හරි ආවනම්..
ඒත් කොහෙ ලගින්නද
හැමතැනම පොලීසිය..
රටට පින් කරන්නට
පව්කාර අපි ඉතිං
බඩගින්නෙ වේලෙනව..
ඉන්මනින් අමාවක
ආවනම් හරි හොදයි
හැමතැනම කළුවරනෙ..
මහ මගට එළිය දෙන
ලයිට් කණු වගේ අපිත්
සැප සොයා ඉගිල්ලෙන
උන්ට සැප බෙදනවා..
ඒක වරදක්ද
එහි වරද මට පහදන්න
වරද මගෙ විතරක්ද
පිරිමි තනිකර සුදුද...

මල් සහ අපි..

මේ මල් පිපෙන්නේ
සුවද හමන්නයි
බමරු ඇදෙන්නේ
ඒ සුවද විදින්නයි
කවි පබදින්නේ
ඒ රසය කියන්නයි
ඒ කවි කියවා
උමතු නොවන්නයි...

පාට පාට මල් සුවද හමනවා
ඒ අතරේ විස මල් ද තියෙනවා
මලට පෙම් බදින බමරු නැහෙනවා
සමහර බමරුන් මල වනසනවා...

මලට සමයි නුඹ රුවැති ළදුන්නේ
බමරු සමයි නුඹ පෙම් කුමරුන්නේ
මල් සහ බමරුන් අතර තියෙන්නේ
නුඹ හැමගේ පෙම් කතන්දරේ නේ...

සම්බුද්ධත්ව ජයන්තිය...

සිතන්නට සිතක් නැති
කූඩු ඇත ලෙලදෙමින්
මද සුළගෙ පහස ලැබ
රැළි සැලෙයි
සිලි හඩින්...
සසර බන්ධන නසා
ලැබූ උතුම් බුදු පදවි
තිලෝඅග සම්බුද්ධ
දහම ඇත වැනසෙමින්...
පිළිවෙතින් පෙළගැසී
සුදුවතින් සැරසිලා
කළු දුදන උපාසක
පන්සලට ඇවිල්ලා
හැමදාම සිල්ගන්න
උපාසක විසිවෙලා
බුදු දහමෙ රන් කිරුළ
දුදන හිස වැජඹෙනා...
පිරිත් පොත් පිටු අතර
මොනර කොළ හිරවෙලා
කසාවත බොහෝවිට
වැරදි අය පොරවලා
රටේ පොදු මාධ්‍යය
සෝවාන් ඵල ලබා
සම්බුද්ධ ජයන්තිය
මගුල් දිනයක් වෙලා...

පොඩි කෙලී ලොකු වෙලා..

වත්තෙ ගස්
තනිවෙලා
ගෙයි මිදුල
ලොකු වෙලා
මිදුලෙ ඉඩ
වැඩිවෙලා
බලු පැටවු
තනි වෙලා
ගෙයි පුරා
දුව පැනපු
දග කරපු
පොඩි කෙලි
ලොකු වෙලා
ගෙට වෙලා
හෙට මගුල
වරෙල්ලා...

දෙපැත්ත

ජීවිතය
ජයගත්තු
ආදරය
හිගාකන
පෝසත්තු...
ආදරය
ජයගත්තු
ජීවිතය
හිගාකන
‍දුප්පත්තු...

ආදරය ගැන ..

ආදරය
හරි ලස්සනයි,
අකුරු හතරයි...
හදවත
කිලිපොලයි...
නැති උන්ට
තනිකමයි,
ඇති උන්ට
සැනසුමයි...
ළගම මිතුරා
වෛරයයි...

මොඩර්න් ගජමන්...

ඇලපාත ඩාලිං
ඔයා දැන් වෙරි බිසිද
අද රෑට සෙට් වෙමුද
දෙනිපිටියෙ ක්ලබ් එකට
අලිනම් නෑ මෙයා
ළගපාත කැලෑවල
වෙපන් එක වැඩක් නැහැ
ප්ලැටුන් එක ඉන්නකොට
හන්දියේ පොඩි එකෙක්
වල් කතාවක් කිව්ව
එකෙක් දෙන්නෙක් යවල
කඩමු දත් දෙකතුනක්
ළගදි ගත් ෆැක්ටරිය
පාඩු පිට පාඩුමයි
සභාවෙන් ඕඩරය
දෙන්නෙ මට කවදාද
මේ වගේ සුබ කතා
දුරකතනයෙන් මොටද
එක රැයක සැතපිලා
විසදමුද මේ අවුල...

පුන් පොහොය අතළග

අහස නුඹ
කළු කරන් වත
අමනාපයෙන්වත් ද
හිරු කුමරු සමග...
අවසරයි කියන්නට
සීතලයි වටපිට
උඹෙ කදුළු වැටිලාම
ගංවතුර දැන් මෙහෙට...
අලුත් අවුරුදු දවසේ
පිටුපෑව හිරු කුමරුට
යන්න ඉඩහැර
පෙම් බදිනු මැන
වෙසක් පසළොස්වක සදට...
සංසාර පුරුද්දට
සුදුවතින් සැරසිලා
සදකිරණෙ නැහැවෙන්න
කැමති අපි හැමෝටම...
ඉඩදියන්,
කළු වළා ඉවත්කර
සුපුන් සද දැකගන්න.

සිරකාරී...

හිතේ දුක වැඩිවෙලා
නිල් නුවන් අගිස්සෙන්
කදුළු බිදු වැටෙනවා
ගිණිගහන මිහිකතට..
තල් අරඹ කෙළවරේ
කලපුවේ වැලිතලේ
අහිමි උන් සිහිවෙලා
තනිකඩ මුවැත්තියට..
මුහුදු හුළගට දිරන
වෙඩි උණ්ඩ කොපු අතර
වළදැමූ ආදරය
ගොඩගන්න වෙරදරන..
සිරකාර හදවතට
හිසට ඉහළින් පෙනෙන
සුදුපාට පරෙවියන්
කුමට නිදහස නැතිව..

මහළු කවියා ...

වෙවිලන දෑගිලි
වෙර දරයි
රදවගන්නට
පන්හිද..
මහළු නොවූ
සිත
අමුණන පදවැල්
අකුරු කරන්නට
අතට වාරු නැත..
ගිමන නිවන
සුසානය
පෙනී පෙනී
ජීවිත ගමන කෙළවර..
කවියෙක්
පෙම් බදිනවා
මරණයට සහ කවියට..

ගමට අවුරුදු...

රජරට රැජිණිය
ගන්න මා
ඔබ තුරුළට
කළු දුමෙන් තොර
නිසසල
මගේ ගම වෙත
ගෙනයන්න මා
විගහට..
රන්වන් කරල් එකමත
එක තබා ඇත කමතක
ඉපනැල්ල සිප මදනල
සනසවයි මා
ගත සිත..
කොළඹින් ගත්තු
සේරම
‍ගුලි වෙලා ඇත
මලු තුල
අවුරුද්ද අද හෙට එන
ගමට පමණයි
නොමැත කොළඹට..

සුබ නව වසරක් වේවා!

පොඩි රහසක්..

සේදිරිස් මාමේ,
උඹ තුන්කුදෑනියි..
මේ වෙස් තට්ටුවත්
උඹට දැන්
බර වැඩියි..
රැජිණ ඉදිරියෙ නැටූ
උඹේ කෙළි අහවරයි
පෙරහැරේ නටන්නේ
දැන් මමයි ගෝලයොයි..
සරසවියෙ මා ලැබූ
උපාධිය නැටුමටයි..
එහි උපත සහ වැඩුම
උගත්තේ මං තමයි..
ඒත් අම්මප මාමේ
කියන්නේ සත්තමයි..
ගෝලයින් නැති තැනදි
තවම දස්සය උඹයි..

මතු සම්බන්ධයි...

මේ ගලායන
ගං දිය,
මහ සයුරට
පවසාවි,
මා නුඹට
ආදරේ කී වග....
නුඹේ අවසන් සුසුම්
ගිලිහෙන්න,
මොහොතකට පෙර,
ළය පලා
මතුවූ
රුධිරයෙන්,
තැබූ වග තිලකය
මගේ නළලත මත...
මධු සමය අහිමිවම
වැන්දඹුව වූ මම,
රකින්නම් පතිදම
මගේ පණ සේ ගෙන...
එහෙත්,
උන් එනව
මාව ඩැහැගෙන යන්න...
මදක් නවතින්න,
නුඹේ ළය විනිවිද
ගිය රිදීවන් පිහිතුඩ
සිසිලසයි මට
මගේ හදවතටද...
දැන් හරිම නිසලයි
ආත්මය සසලයි
ආදරය අබියස
උන්ගෙ බල අවමයි...
අපි මැරිලා,
ඔව්, උන් දෙන්නම මැරිලා...
අපි යමු.

අවසරද

හෙට මගේ කසාදය